Pasfoto's en formulieren in Turkije: waar de afspraak echt op stukloopt

Pasfoto's en formulieren zijn in Turkije de twee dingen die een buitenlandse koper één keer voorbereidt en daarna aan vier verschillende loketten voorlegt, die ze op vier verschillende manieren meten. Die vier loketten zijn de notaris, het belastingkantoor, het kadaster en de migratiedienst, en de strengste ervan is de migratiedienst, waarvan de gepubliceerde norm een gezichtshoogte van 32 tot 36 mm eist die 70 tot 80 procent van het beeld beslaat. Het Presidium voor Migratiebeheer schrijft dat de foto door het systeem wordt gecontroleerd en vervolgens wordt aanvaard of geweigerd, waarmee de ambtenaar wegvalt wiens oordeel een groot deel van de Nederlandstalige uitleg stilzwijgend veronderstelt, en dezelfde norm adviseert bij licht haar een middelgrijze in plaats van een witte achtergrond. Bij de notaris werkt de foto opnieuw anders, want artikel 93 van de Verordening bij de Notariswet maakt het plakken ervan op een onroerendgoedvolmacht en op elk gewaarmerkt afschrift tot een geldigheidsvoorwaarde van het stuk, niet tot een aanwezigheidsbewijs. Bij het kadaster telt de foto het minst, omdat de poort daar uit geld bestaat en niet uit identiteit, en een aanvraag kan worden geannuleerd wanneer de heffing die in de sms met de afspraak staat niet vóór het afspraakuur is betaald. Ook de gevolgen zijn niet symmetrisch, want tegen een afgewezen kadasteraanvraag staat een uitdrukkelijk geregelde bezwaartermijn van vijftien dagen bij de regionale directie open, terwijl een buitenlander die zijn afspraak bij de migratiedienst zonder geldige reden mist, wordt behandeld alsof hij nooit een aanvraag heeft ingediend. De foto is de goedkoopste post in die keten en degene die de keten het vaakst stopzet.

Bij welke Turkse loketten een buitenlandse koper een pasfoto moet inleveren

Een buitenlandse koper die in Türkiye een woning koopt, komt langs vier afzonderlijke loketten die een foto of een ondertekend formulier vragen, en geen twee daarvan aanvaarden dezelfde foto. Die vier zijn de noter (notaris), de vergi dairesi (belastingkantoor), de tapu müdürlüğü (kadasterdirectie) en de il of ilçe göç idaresi müdürlüğü (provinciale of districtsdirectie voor migratiebeheer). Elk loket past een ander rechtsinstrument toe. Wie met één envelop identieke pasfoto's aankomt, bedient daarmee één loket en zakt bij de andere drie.

De verschillen zijn niet cosmetisch. Bij de migratiedienst wordt de foto tegen een gepubliceerde geometrische norm gemeten. Bij de notaris wordt de foto fysiek op het stuk geplakt en wordt zij onderdeel van de geldigheid ervan. Bij het kadaster is de foto het kleinste probleem van de koper, want wat een kadasterafspraak laat klappen is een onbetaalde heffing en geen slecht uitgesneden portret.

De rest van de keten volgt hetzelfde patroon van gescheiden regimes. Wie begrijpt welk loket wat meet, houdt op de papierwinkel als één taak te behandelen en begint hem als vier te behandelen.

Wat in Turkije als biometrische pasfoto geldt

Een biometrische pasfoto is in de Turkse verblijfsprocedure een foto volgens de normen van de ICAO, de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie, en het gebruik ervan is verplicht en niet slechts aanbevolen. Het Presidium voor Migratiebeheer formuleert die regel in zijn eigen bekendmaking over het gebruik van foto's bij verblijfsaanvragen: biometrische foto's volgens de ICAO-normen zijn in verblijfsdocumenten verplicht, en het Presidium vraagt aanvragers de conformiteit te controleren zodat noch de onlinefase in e-ikamet noch het loketwerk bij de provinciale migratiedirecties wordt verstoord.

Het onderscheid waar het voor een buitenlandse koper op aankomt, is dat tussen een vesikalık (een gewone Turkse pasfoto) en een biometrische foto. Een vesikalık is een formaat. Elke fotograaf in Alanya, een district van de provincie Antalya aan de Turkse Middellandse Zeekust, drukt er binnen enkele minuten een af, en aan een bankloket of op een sportschoolpasje voldoet die prima. Een biometrische foto is een meting. Zij moet het gezicht binnen een vastgelegde hoogtemarge en een vastgelegd aandeel van het beeld plaatsen, en zij moet recent genoeg zijn om de aanvrager weer te geven.

Het Presidium geeft in diezelfde bekendmaking één praktische aanwijzing, namelijk dat aanvragers erop voorbereid moeten zijn de digitale versie van de foto tijdens de aanvraag af te geven waar die nodig is. Die aanwijzing is letterlijk bedoeld. Wie alleen papieren afdrukken heeft, kan een verzoek om een bestand niet inwilligen.

Pasfoto eisen Turkije: welke afmetingen het systeem werkelijk meet

De foto voor de verblijfsvergunning wordt gemeten op de gezichtshoogte en het aandeel van het beeld dat het gezicht inneemt, en de officiële getallen zijn 32 tot 36 mm en 70 tot 80 procent. Het Presidium voor Migratiebeheer publiceert die waarden in het document over de ICAO-normen dat bij zijn eigen bekendmaking is gevoegd. Datzelfde document stelt een actualiteitsregel van zes maanden en sluit reproducties volledig uit, door vast te leggen dat gefotokopieerde of per computer vermenigvuldigde en niet-biometrische foto's beslist niet worden aanvaard.

Die getallen zijn van belang omdat de Nederlandstalige opgaven ze maar half dekken. De Nederlandse pasfoto-aanbieders die bij zoekopdrachten naar de Turkse pasfoto-eisen bovenaan staan, noemen wel een hoofdhoogte binnen dezelfde marge, maar laten het aandeel van 70 tot 80 procent weg, geven onderling drie verschillende afdrukformaten en noemen de achtergrond zonder uitzondering wit. Eén Nederlandse fotograaf publiceert voor Turkije zelfs het Nederlandse formaat van 35 bij 45 mm, met de opmerking dat de Turkse eisen op de Nederlandse lijken.

De rij over het afdrukformaat verdient zorg. Het officiële document legt gezichtshoogte en aandeel vast en noemt helemaal geen afdrukmaat. Het getal 50 bij 60 mm komt uit de Turkse fotoconventie en uit de pasfotobranche, niet uit de tekst van het Presidium. Een fotograaf in de provincie Antalya die om een ikamet fotoğrafı (foto voor de verblijfsvergunning) wordt gevraagd, levert dat formaat ongevraagd, dus de conventie is echt en bruikbaar. Wat de bronnen niet dragen, is de behandeling van die maat als gepubliceerd wettelijk voorschrift.

De rij over de bril verdient die zorg evenzeer. De officiële norm verbiedt de bril niet, maar verbiedt getinte glazen, reflecties op het glas en monturen die de ogen bedekken. Wie de Nederlandse verkorte versie volgt en de bril voor de foto afzet, doet daarmee niets verkeerds, maar wie op grond van die verkorting denkt dat een bril onverenigbaar is met de procedure, toetst het verkeerde criterium.

Witte of grijze achtergrond, afhankelijk van uw haarkleur

De achtergrond van een Turkse foto voor de verblijfsvergunning is wit bij donker haar en middelgrijs bij licht haar. De bijlage met de ICAO-normen formuleert die regel rechtstreeks, eist een achtergrond zonder patroon en zonder schaduw, en voegt daaraan toe dat wit de voorkeur heeft wanneer het haar van de aanvrager donker is en een middelgrijs wanneer het licht is.

De reden is contrast. Een geautomatiseerde controle moet de omtrek van het hoofd vinden om de hoogte ervan te meten, en licht haar tegen een witte achtergrond geeft haar daarvoor bijzonder weinig houvast. De regel is als voorkeur geschreven en niet als absoluut verbod, dus een lichtharige aanvrager tegen wit wordt niet automatisch geweigerd. Hij is eenvoudigweg degene wiens foto het vaakst zakt bij een meting die afhangt van het vinden van de haargrens.

Dat raakt het kopersprofiel van de Turkse Middellandse Zeekust rechtstreeks. Scandinavische, Duitse, Nederlandse en Russische kopers vormen een groot deel van het buitenlandse eigendom in het district Alanya, en licht haar komt in alle vier de groepen veel voor. Vrijwel elke Nederlandstalige uitleg en elke pasfotogenerator noemt één regel, namelijk een effen witte achtergrond. Wie dat advies volgt, de foto thuis in Rotterdam afdrukt en ermee naar Antalya vliegt, heeft de meest verbreide aanwijzing opgevolgd en juist die ene genegeerd die het Presidium werkelijk heeft opgeschreven.

Het praktische antwoord is de fotograaf te vertellen voor welke vergunning de foto bestemd is, in plaats van in het algemeen om een biometrische foto te vragen. Een fotograaf die vlak bij een migratiekantoor werkt, ziet de weigeringen en kent het grijs.

Beoordeelt een ambtenaar of software uw pasfoto

De foto voor de verblijfsvergunning wordt door software gecontroleerd, niet door een medewerker. De bijlage met de ICAO-normen legt vast dat de biometrische foto door het systeem wordt gecontroleerd en vervolgens wordt aanvaard of geweigerd, en wel aan de hand van de referentiebeelden die het document geeft.

Die ene zin verandert hoe een koper zich hoort voor te bereiden. Een menselijke ambtenaar kan een oordeel vellen over een foto die net buiten een marge valt, en een groot deel van de Nederlandstalige uitleg is geschreven alsof dat oordeel plaatsvindt. Een geautomatiseerde controle past een drempel toe. Een gezichtshoogte van 31 mm is niet bijna goed, zij valt buiten de band, en er is geen loket waar u kunt bepleiten dat het dicht genoeg in de buurt komt.

Het gevolg is een kwestie van volgorde. Een foto die in de uploadfase zakt, stopt de aanvraag voordat er ooit een afspraak is afgegeven, wat lastig maar goedkoop is, omdat er niets is geboekt en er geen reis is vastgelegd. Wie het digitale bestand bij de hand heeft, kan terug naar een fotograaf, opnieuw uploaden en dezelfde dag verder. Wie alleen papieren afdrukken heeft en zonder scanner in een appartement in Kestel zit, een wijk in het district Alanya in de provincie Antalya, is de dag kwijt.

Pasfoto eisen voor bril, hoofddoek en kinderen

Een correcte geometrie is op zichzelf niet genoeg. De bijlage met de ICAO-normen stelt een reeks aanvullende voorwaarden, en een foto die binnen de band van 32 tot 36 mm valt, zakt alsnog wanneer daarop een glimlach, een glasreflectie, een hoed, een hoofddoek in de kleur van de achtergrond of een door iemand vastgehouden kind te zien is. De voorwaarden zijn concreet genoeg om te controleren voordat de fotograaf iets afdrukt.

• Houd de mond dicht en de uitdrukking neutraal. Het document eist dat het hoofd recht staat en niet is gedraaid, zonder glimlach of vergelijkbare uitdrukkingen, met de mond zichtbaar gesloten.
• Toon beide zijden van het gezicht van kin tot haargrens. De rechter- en linkercontour van het gezicht moeten volledig zichtbaar zijn vanaf de punt van de kin tot waar het haar begint.
• Verwijder getinte glazen en reflecties. Gekleurde glazen en zonnebrillen zijn niet toegestaan, reflecties op het glas zijn niet toegestaan, en het montuur mag de ogen niet bedekken.
• Laat hoeden, petten en voorwerpen weg. Afgezien van hulpmiddelen zoals een bril die de aanvrager moet dragen, mag er geen hoed, pet, pijp of vergelijkbaar voorwerp op staan.
• Houd een hoofddoek onderscheiden van de achtergrond. Op foto's met een hoofddoek moet het gezicht van de punt van de kin tot het voorhoofd zichtbaar zijn, mogen er geen schaduwen over het gezicht vallen, en moet de kleur van de hoofddoek van de kleur van de achtergrond verschillen.
• Zet een klein kind alleen in beeld. Foto's van kleine kinderen mogen geen andere persoon en geen ander voorwerp bevatten, en alle overige voorwaarden gelden ook voor hen.
• Vermijd vlekken, vouwen en kleurzweem. De foto mag geen vlekken of knikken dragen, de kleuren moeten neutraal zijn, en zij moet de natuurlijke kleuren van het gezicht weergeven.

Twee van die regels veroorzaken de meeste problemen voor kopende gezinnen. De hoofddoekregel werkt samen met de achtergrondregel, dus een witte hoofddoek tegen de witte achtergrond die bij donker haar hoort, zakt op de eis dat beide kleuren verschillen. De regel over kleine kinderen sluit juist de foto uit die vrijwel elke ouder als eerste maakt, namelijk het kind op schoot of ondersteund door een hand aan de rand van het beeld. Wie verblijfsvergunningen voor een gezin aanvraagt, krijgt per persoon één geautomatiseerde controle, en de foto van het kind is degene die het vaakst terugkomt.

Waarom een Turkse notaris een pasfoto op uw volmacht plakt

Een Turkse notaris hecht een foto aan een volmacht omdat de foto een geldigheidsvoorwaarde van het stuk is voor kadasterdoeleinden en geen registratie van wie er aanwezig was. Op grond van artikel 93 van de Verordening bij de Notariswet is het aanbrengen van de foto van de betrokkene verplicht voor overeenkomsten en volmachten die naar hun aard een transactie bij het kadaster vergen. De inspectiehandleiding van het ministerie van Justitie voor notariskantoren zet die regel uiteen op grond van artikel 80/1 van Notariswet nr. 1512 samen met artikel 93 van de verordening.

De verplichting reikt verder dan het originele stuk. Gewaarmerkte afschriften van een document dat een foto moet dragen, moeten die foto eveneens dragen, en dat is de versie die daadwerkelijk naar het kadasterloket reist. Wanneer de partij bij de transactie een rechtspersoon is, worden ook de foto's van de tekenende vertegenwoordigers aangebracht, een punt dat is bevestigd in de geconsolideerde circulaire nr. 4 van de Unie van Turkse Notarissen van 12 juni 2019.

Dat regime is voor de meeste buitenlandse kopers onbekend omdat het in hun eigen stelsel geen tegenhanger heeft. Een Nederlandse notaris, een Duitse Notar of een Zweedse bevoegde getuige stelt de identiteit vast en legt die vast. Geen van hen plakt een foto op het instrument. Een volmacht die in het thuisland van de koper is getekend, komt daarom in de provincie Antalya aan met iets dat ontbreekt en waar thuis niemand aan zou hebben gedacht.

Hetzelfde artikel draagt een tweede eis die met de eerste meereist. Volmachten die naar hun aard een transactie bij het kadaster vergen, moeten in düzenleme (opgemaakte) vorm worden opgesteld, dus een notaris die alleen een handtekening waarmerkt op een stuk dat de cliënt heeft meegebracht, is niet voldoende. Beide gebreken worden meestal op hetzelfde moment ontdekt, namelijk aan het kadasterloket, en beide worden op dezelfde plek hersteld, namelijk bij een Turks consulaat. Wat een Turkse volmacht wel en niet kan toestaan is een groter onderwerp, en de volmacht voor het kopen van een huis in Turkije behandelt dat volledig.

Controleert het kadaster uw pasfoto eigenlijk wel

Het kadaster is het loket waar de foto het minst telt. Een gewone pasfoto maakt deel uit van het dossier dat een buitenlandse koper indient, samen met het paspoort en de vertaling ervan waar die nodig is, het Turkse belastingnummer, de DASK-polis (de verplichte aardbevingsverzekering) en de verkoopdocumentatie. Het aantal gevraagde foto's verschilt per kadasterdirectie, dus geen enkel vast aantal is de moeite waard om als regel mee te dragen. De praktijk en de precieze documentenlijst verschillen van directie tot directie en van provincie tot provincie, en dat voorbehoud staat in de eigen voorlichting van het kadaster zelf en is geen uitvlucht.

De Nederlandstalige gidsen voor Türkiye laten precies zien waarom een vast aantal geen regel kan zijn. Nederlanders in Turkije adviseert minstens acht pasfoto's te laten maken en stelt dat u er sowieso zes nodig hebt bij de ikamet-aanvraag. Beleef Turkije noemt er vier voor dezelfde aanvraag, met de goede aanwijzing erbij om de fotograaf te vertellen dat het voor een ikamet is. Beide pagina's zijn op 6 september 2026 geraadpleegd, beide gaan over hetzelfde loket, en de getallen verschillen met een factor twee. Wat daaruit volgt is niet dat een van beide fout is, maar dat het aantal niet de grootheid is die u vooraf kunt vastleggen.

De reden dat de foto hier bijzaak is, is dat een kadastertransactie niet op identiteitsdocumenten is vergrendeld zoals een verblijfsaanvraag dat is. Zij is vergrendeld op de staat van het object en op geld. Een ingeschreven hypotheek, een aantekening gezinswoning, een openstaande onroerendezaakbelasting of een onafgewikkelde erfbelastingschuld zal elk een overdracht stoppen waaraan een volmaakte set foto's is gehecht.

De praktische aanwijzing is daarom meer foto's mee te nemen dan nodig lijkt, omdat vier extra afdrukken niets kosten en een tweede gang naar een fotograaf op de ochtend van een afspraak een verloren tijdslot kost. Wat niemand moet doen is een fotoaantal van een makelaarswebsite als de regel voor de kadasterdirectie van Alanya behandelen, want de kantoren verschillen en de gepubliceerde aantallen spreken elkaar tegen.

Waarom een tapu-afspraak in werkelijkheid een betaaltermijn is

Een randevu (afspraak) bij het kadaster is geen tijdslot waar de koper eenvoudigweg komt opdagen. Zodra een aanvraag in Web Tapu door medewerkers van het kadaster is onderzocht, gaat er een sms naar de partijen, en die sms draagt de datum en het tijdstip van de afspraak samen met de bedragen voor heffing en roulerend fonds, een betalingsreferentie en de banken waar kan worden betaald. Het bericht gaat naar elke partij bij de transactie en niet alleen naar de aanvrager.

De volgorde van gebeurtenissen is wat buitenlandse kopers verrast. Het tijdstip van de afspraak en de betalingsopdracht komen in hetzelfde bericht aan, dus de koper verneemt het uur en het bedrag op hetzelfde moment en moet eerst op het bedrag handelen. Wanneer er niet vóór het afspraakuur is betaald, kan de aanvraag worden geannuleerd. Wie het bericht als een bevestiging leest en van plan is op de dag zelf te betalen, heeft het verkeerd gelezen.

Voor wie op afstand koopt volgen daaruit twee gevolgen. Het eerste is dat het bedrag vooraf niet precies te begroten valt, omdat de tweede regel van de betaling, de döner sermaye (dienstvergoeding uit het roulerend fonds), wordt vastgesteld door een tarief dat varieert naar transactiesoort en naar de status van de partijen en niet naar de waarde van het object, en transacties met buitenlandse onderdanen worden apart berekend. De cijfers die voor die vergoeding circuleren verschillen onderling met een factor acht, en daarom is het betrouwbare getal dat in de eigen sms van de koper staat en niet een gepubliceerde schatting.

Het tweede gevolg is timing. Er is geen betrouwbaar gepubliceerd getal voor hoe lang het bericht na het onderzoek van de aanvraag onderweg is, en vertragingen die aan de mobiele operator zijn toe te schrijven zijn een bekend kenmerk van het systeem. Wie een reis van vier dagen rond een overdracht heeft gepland, moet het gat tussen aanvraag en bericht als het onbestuurde deel van het schema behandelen.

Op welk telefoonnummer deze afspraakberichten binnenkomen

Elke melding in de keten komt op een Turks mobiel nummer binnen. Het tijdstip van de afspraak, het bedrag van de heffing, de betalingsreferentie en, aan de verblijfskant, de beslissing op de aanvraag komen allemaal per sms, wat de mobiele lijn tot de eerste post in de keten maakt en niet tot een gemak dat later te regelen valt.

De lijn zelf is inmiddels een gereguleerde registratie en geen winkelaankoop meer. De abonneeregistratie van een buitenlandse onderdaan wordt bevestigd via het Presidium voor Migratiebeheer met biometrische gezichts- of vingerafdrukgegevens, op grond van artikel 50/8 van de Wet op de elektronische communicatie nr. 5809, en wanneer die bevestiging op afstand plaatsvindt, geeft de operator de locatiegegevens van de abonnee via de toezichthouder door aan het Presidium voor Migratiebeheer. Hoe een buitenlander een Turkse simkaart en telefoonnummer krijgt zet het huidige registratieregime, de limieten op het aantal lijnen en de aparte klok voor toestelregistratie uiteen.

Het gat dat hierdoor ontstaat is makkelijk over het hoofd te zien. Een koper kan een aankoop afronden zonder ooit een Turkse lijn te hebben gehad, door een volmacht te geven en thuis te blijven. Diezelfde koper heeft dan geen betrouwbaar kanaal voor het bericht dat de betalingsreferentie draagt, en de partij die het Turkse nummer wel houdt is de vertegenwoordiger en niet de koper. Wanneer de vertegenwoordiger de contactpersoon van de verkoper is en niet de eigen gevolmachtigde van de koper, heeft de koper geregeld dat hij als laatste in de transactie verneemt wat er is betaald en wanneer.

Vertragingen die door de mobiele operator worden veroorzaakt staan als bekend probleem in de eigen voorlichting van het kadaster over het systeem. Wie een verwacht bericht niet heeft ontvangen, hoort daarom de status van de aanvraag te controleren in plaats van aan te nemen dat de aanvraag is vastgelopen.

Wat er gebeurt als u uw ikamet-afspraak mist

Het missen van een afspraak voor een verblijfsvergunning is geen agendaprobleem. Het Presidium voor Migratiebeheer benoemt het gevolg in zijn algemene voorlichting over verblijfsvergunningen: buitenlanders die hun aanvraag hebben afgerond, moeten op de dag van de afspraak aanwezig zijn bij de provinciale of districtsdirectie voor migratiebeheer in de provincie waar zij willen wonen, en buitenlanders die op de dag van de afspraak zonder geldige reden niet aanwezig zijn, worden geacht helemaal geen aanvraag te hebben gedaan.

De zinsnede om vast te houden is de laatste. De aanvraag wordt niet uitgesteld, niet opgeschort en niet achteraan in een rij gezet. Zij wordt behandeld alsof zij nooit heeft bestaan, wat betekent dat de aanvrager helemaal opnieuw begint bij het begin van het onlineproces. Het voorbehoud van de geldige reden staat in de tekst en wordt door het bestuur beoordeeld, dus het is een echte uitzondering en geen formaliteit, maar het is niets om op te rekenen.

Nederlandstalige uitleg beschrijft dit vrijwel zonder uitzondering als een nieuwe afspraak maken. Die voorstelling is comfortabel en onjuist, en zij is het duurste misverstand in de hele keten, omdat zij kopers ertoe brengt afspraakdata tegen voorlopige vluchtplannen in te boeken in de veronderstelling dat een gemiste datum een telefoontje kost.

De regel trekt ook een harde streep onder het idee dat een Turkse woningaankoop volledig op afstand kan worden afgerond. De aankoop zelf kan dat. Een Turkse volmacht met de juiste bijzondere bevoegdheden laat een vertegenwoordiger de akte tekenen terwijl de koper thuis blijft, en een huis in Turkije kopen zonder erheen te reizen zet uiteen hoe ver dat reikt. Een verblijfsvergunning kan niet op dezelfde manier worden afgehandeld, omdat aanwezigheid op de dag van de afspraak een voorwaarde is die in de primaire voorlichting staat en niet een kwestie van praktijk.

Welke formulieren het systeem genereert en welke u met de hand ondertekent

Elk formulier in de keten komt uit een overheidssysteem, en geen enkel formulier kan worden gedownload, met de hand ingevuld en als vervanging ingeleverd. Het verschil tussen die formulieren zit in de plaats van de handtekening en in wat er gebeurt wanneer het formulier niet bij de onderliggende stukken past.

Het formulier voor het belastingnummer is de moeite waard om vóór het invullen goed te lezen, omdat het meer vraagt dan een buitenlandse aanvrager verwacht. Het formulier van de belastingdienst vraagt om voornaam, achternaam, geslacht, buitenlandernummer, geboorteplaats, naam van de moeder, naam van de vader, land, paspoortnummer, telefoonnummer en adres, en het neemt een upload van de identiteitspagina van het paspoort. Twee van die velden veroorzaken de meeste mislukte inzendingen. De naam van de moeder en de naam van de vader zijn in de Turkse burgerlijke stand verplichte velden en staan op geen enkel Noord-Europees identiteitsdocument, dus wie ze niet vooraf heeft nagekeken, gokt naar spelling en transliteratie.

Bij het kadaster volgt de ondertekening zelf een voorgeschreven vorm. Op grond van de verordening over officiële akten die door kadasterdirecties worden opgemaakt, wordt de akte in aanwezigheid van de partijen hardop voorgelezen, schrijven de partijen in plaats van een handtekening het woord okudum (ik heb het gelezen) met de hand en tekenen zij vervolgens, en wanneer een partij geen Turks spreekt is een beëdigd vertaler aanwezig, die de akte medeondertekent en van wie de identiteitsgegevens en het adres in de akte worden opgenomen. Wie verwacht een stuk in stilte te tekenen en te vertrekken, verwacht de verkeerde procedure. Hoe de dag van de tapu-overdracht bij het kadaster verloopt behandelt dat uur in detail.

Rekenvoorbeeld: wat één afgekeurde pasfoto een koper in Alanya kost

Neem een Nederlandse koper die een aankoop heeft afgerond in Oba, een wijk in het district Alanya in de provincie Antalya, en nu een verblijfsvergunning voor korte duur wil op grond van dat object. De koper boekt een reis van vier dagen, aankomst maandag en vertrek donderdagavond, en laat thuis in Eindhoven foto's maken volgens de specificatie van een online pasfotogenerator. De foto kost een paar euro en de fout kost de reis.

De foto's zijn uitgesneden op een hoofdhoogte van 30 mm die 65 procent van het beeld beslaat, tegen een witte achtergrond. Beide waarden liggen onder de door het Presidium voor Migratiebeheer gepubliceerde band van 32 tot 36 mm en 70 tot 80 procent, en de koper heeft blond haar, dus de witte achtergrond is juist die welke de officiële norm ontraadt. De koper vult de onlineaanvraag maandagochtend in en uploadt het digitale bestand.

Het systeem controleert de foto en wijst hem af. Er is nog niets verloren, want er is geen afspraak afgegeven. De kosten tot dat punt zijn de maandagochtend.

Het probleem van de koper zit in het herstel, en dat heeft drie bewegende delen in plaats van één. Een fotograaf vinden die een conforme biometrische foto levert, kost een maandagmiddag in een onbekende stad. Opnieuw uploaden en de aanvraag afronden kost de dinsdag. De afspraakdatum die het systeem daarna afgeeft, kiest de koper niet zelf, en die wordt afgegeven voor een provinciale of districtsdirectie voor migratiebeheer in de provincie van het beoogde verblijf. Valt die datum na donderdag, dan staat de koper voor een eenvoudige rekensom: de reis verlengen, of naar huis vliegen en terugkomen voor één afspraak die aan niemand anders kan worden overgedragen en niet kan worden gemist zonder dat de aanvraag wordt behandeld alsof zij nooit is gedaan.

De keten die tot deze uitkomst leidt loopt in één richting en elke schakel is een voorwaarde voor de volgende. Een conforme foto is nodig voor de onlineaanvraag. De onlineaanvraag levert de afspraak op. Aanwezigheid op de afspraak levert het verblijfsdocument op. Het verblijfsdocument is een van de stukken die PTT aanvaardt voor een wachtwoord voor e-Devlet. Het wachtwoord voor e-Devlet opent Web Tapu. Wie de foto als het triviale ding aan het begin van die keten behandelt, heeft verkeerd ingeschat welk uiteinde het risico draagt.

De vergelijking die de moeite waard is, is die met een koper die dezelfde reis anders voorbereidt. Die koper vraagt een fotograaf in Alanya om een ikamet fotoğrafı vóórdat hij vluchten boekt, uploadt de foto, ontvangt de afspraakdatum en koopt het ticket daaromheen. De foto kost in beide gevallen hetzelfde. De reis niet.

Wat een afgewezen of geannuleerde aanvraag u werkelijk kost

De vier loketten herstellen op verschillende manieren, en slechts één ervan publiceert een termijn in een verordening. Bij het kadaster draagt een afgewezen aanvraag een uitdrukkelijke bezwaarweg van vijftien dagen, terwijl aan de verblijfskant geen vergelijkbaar gepubliceerd getal kon worden bevestigd.

Het kadasterstandpunt staat in artikel 26 van de Kadasterverordening, gepubliceerd in het Staatsblad van 17 augustus 2013, nr. 28738. Verzoeken die niet aan de regelgeving voldoen en niet met een aantekening van voorlopige inschrijving kunnen worden opgelost, worden onverwijld afgewezen, en de afwijzing moet de gronden vermelden samen met de plaats en de termijn voor bezwaar. Bezwaar gaat binnen vijftien dagen na kennisgeving naar de regionale directie waaronder het kantoor valt, en bezwaar tegen de beslissing van de regionale directie gaat binnen nogmaals vijftien dagen naar de Algemene Directie. Twee kenmerken van dat regime verrassen kopers. Er bestaat in het Turkse register geen wachtstand, dus een aanvraag die niet voldoet wordt geweigerd in plaats van opengelaten. De weigering wordt vervolgens aangetekend in de kolom verklaringen van het register, wat betekent dat de afwijzing zelf zichtbaar wordt op de registratie van het object.

De verblijfskant is waar eerlijkheid een leemte vraagt. Turkse advocatenkantoren beschrijven dat er een termijn wordt gegund om ontbrekende stukken aan te vullen, met annulering wanneer die termijn verstrijkt, en beschrijven dat afwijzende beslissingen per sms worden meegedeeld met een bezwaartermijn daarna. Die mechanismen zijn over onafhankelijke bronnen heen consistent, maar de aantallen dagen konden niet tegen de primaire tekst van wet nr. 6458 worden bevestigd, dus daarvoor staat hier geen getal. Wie met een afwijzing te maken krijgt, hoort de termijn te lezen die op de kennisgeving zelf staat, want dat stuk draagt het getal dat bindt.

Er bestaat een officieel kanaal om het te vragen, en dat is niet de telefooncentrale van het provinciekantoor. Het Presidium voor Migratiebeheer houdt YİMER 157 in stand, het Communicatiecentrum voor Buitenlanders, opgericht op 20 augustus 2015 als zowel noodlijn als informatiedienst voor vragen over visa, verblijfsvergunning en bescherming op grond van de eigen regelgeving van het Presidium. YİMER 157 is vanuit Türkiye bereikbaar op 157 en vanuit het buitenland op +90 312 157 11 22, en de dienst antwoordt in vijf talen, namelijk Turks, Engels, Russisch, Arabisch en Perzisch. Die talenlijst is van belang voor kopers aan de kust van Antalya. Engels en Russisch staan erop, dus Britse, Ierse, Russische, Oekraïense en Kazachse kopers kunnen de lijn rechtstreeks gebruiken. Nederlands staat er niet op, evenmin als Zweeds, Noors, Deens, Fins, Duits, Pools en Bosnisch, dus een groot deel van de kopersbasis van Alanya voert een gesprek met gevolgen in een tweede taal en hoort het referentienummer en de exacte tekst van de kennisgeving vóór het bellen voor zich te hebben liggen.

Zo maakt u één set pasfoto's en formulieren die bij elk loket werkt

Eén keer voorbereiden op de strengste eis is goedkoper dan vier keer apart voorbereiden. De ICAO-specificatie die de migratiedienst toepast is nauwer dan alles wat de andere drie loketten vragen, dus een foto die daarop is gebouwd voldoet bij alle vier. De zeven stappen hieronder lopen in de volgorde die de systemen nodig hebben.

1. Bestel de foto volgens de norm voor de verblijfsvergunning en niet volgens een algemene biometrische sjabloon. Vraag een fotograaf om een ikamet fotoğrafı in plaats van om een biometrische foto, en meld erbij dat de gezichtshoogte tussen 32 en 36 mm moet vallen en 70 tot 80 procent van het beeld moet beslaan.
2. Kies de achtergrond op uw eigen haarkleur. Vraag om wit als uw haar donker is en om middelgrijs als het licht is, want dat is de voorkeur die de eigen norm van het Presidium voor Migratiebeheer benoemt.
3. Bewaar het digitale bestand naast de afdrukken. Het Presidium vraagt aanvragers erop voorbereid te zijn de digitale versie tijdens de aanvraag af te geven, en dat bestand is wat herstel op dezelfde dag mogelijk maakt wanneer de geautomatiseerde controle de eerste poging weigert.
4. Laat de foto binnen zes maanden vóór de aanvraag maken, en controleer de datum in plaats van uw geheugen. Foto's die ouder zijn dan zes maanden vallen buiten de regel, hoe goed ze ook zijn genomen.
5. Laat een onroerendgoedvolmacht bij een Turks consulaat opmaken. Een consulaire post maakt het stuk in düzenleme-vorm op en brengt de foto aan, wat beide eisen van artikel 93 in één bezoek afhandelt in plaats van ze aan een kadasterloket in de provincie Antalya te ontdekken.
6. Regel de Turkse mobiele lijn vóór de eerste aanvraag en niet erna. Het tijdstip van de afspraak, de betalingsreferentie en de kennisgeving van de beslissing komen allemaal per sms, en de lijn is de post waar al het andere doorheen meldt.
7. Rond de onlineaanvraag voor verblijf af voordat u de terugvlucht boekt. De afspraakdatum wordt door het systeem afgegeven en niet door de aanvrager gekozen, en aanwezigheid op die datum is de enige stap in de keten die niet kan worden overgedragen.

De volgorde van die stappen weegt zwaarder dan elke stap afzonderlijk. Elke fase in de keten levert de invoer op die de volgende fase nodig heeft, dus een stap die uit de volgorde wordt gehaald is meestal een stap die twee keer wordt gezet.