Opłaty notariusza i tłumacza przysięgłego w Turcji

Opłaty notariusza i tłumacza przysięgłego w Turcji to dwa zupełnie oddzielne systemy naliczania, które kupujący rutynowo sumują w jedną kwotę, dlatego publikowane szacunki dla tego samego dokumentu wahają się od 3 000 TRY do 25 000 TRY. Część notarialna tej kwoty w ogóle nie jest podawana z góry, lecz wyliczana: artykuł 1 taryfy opłat notarialnych na 2026 rok (Noterlik Ücret Tarifesi), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym (Resmî Gazete) 30 grudnia 2025 roku, ustala wynagrodzenie notariusza na 30% opłaty skarbowej pobieranej na mocy ustawy o opłatach (Harçlar Kanunu), z minimum wynoszącym 58,82 TRY. Pełnomocnictwo z jednym podpisem wiąże się zatem z 298,00 TRY za druk urzędowy, 307,90 TRY opłaty skarbowej, 92,37 TRY wynagrodzenia notariusza oraz 80,68 TRY za każdą naliczaną stronę, a przy tym bez żadnej opłaty skarbowej od czynności cywilnoprawnych, ponieważ pełnomocnictwo nie znajduje się wśród dokumentów wymienionych w załączniku do ustawy o opłacie skarbowej (Damga Vergisi Kanunu). Część dotycząca tłumacza nie jest regulowana w podobny sposób: opłata taryfowa w wysokości 667,67 TRY za stronę wycenia to, co robi notariusz, a artykuł 96 rozporządzenia stanowi, że te pieniądze są przychodem kancelarii notarialnej, natomiast wynagrodzenie samego tłumacza jest wydatkiem tej kancelarii. Status tłumacza przysięgłego w Turcji nadaje pojedynczy notariusz, a nie sąd czy ministerstwo, a artykuł 96 zabrania notariuszowi korzystania z usług tłumacza, którego protokół złożenia przysięgi nie znajduje się w jego własnych aktach, co jest odwrotnością systemów niemieckiego, hiszpańskiego i szwedzkiego, znanych większości kupujących. Dwa przepisy sprawiają, że obecność tłumacza jest nieunikniona, a nie opcjonalna: artykuł 74 ustawy o notariacie (Noterlik Kanunu) wymaga obecności tłumacza przysięgłego zawsze, gdy strona nie zna języka tureckiego, a rozporządzenie dotyczące ksiąg wieczystych czyni tego tłumacza sygnatariuszem aktu, wpisując jego dane osobowe i adres zamieszkania. Jedynym miejscem, w którym te wyliczenia całkowicie się zatrzymują, jest umowa sprzedaży, gdzie wynagrodzenie notariusza wynosi 0,1% wartości, ograniczone do 4 000 TRY. Ten pułap obowiązuje przy każdej nieruchomości wartej więcej niż około 71 450 EUR.

Czym zajmuje się turecki notariusz przy zakupie nieruchomości

Turecki notariusz (noter) to urząd publiczny, który sporządza i poświadcza dokumenty, ale nie przenosi własności nieruchomości. Własność przechodzi w Tapu Müdürlüğü (tureckim urzędzie ksiąg wieczystych) w chwili dokonania wpisu do rejestru. Notariusz przygotowuje dokumenty, które trafiają do rejestru: vekaletname (pełnomocnictwo), taşınmaz satış vaadi sözleşmesi (umowę przedwstępną sprzedaży), poświadczenia podpisów oraz tłumaczenia przysięgłe.

Od 1 stycznia 2023 roku notariusz może zrobić więcej niż tylko przygotować dokumenty. Artykuł 61/A ustawy o notariacie (Noterlik Kanunu, nr 1512) pozwala notariuszom samodzielnie sporządzić umowę sprzedaży, która stanowi wówczas podstawę wpisu do rejestru. Urząd ksiąg wieczystych nadal dokonuje samego wpisu i nadal może odmówić przyjęcia wniosku.

Zagraniczny nabywca w Alanyi, dzielnicy prowincji Antalya, zazwyczaj spotyka się z notariuszem dwa lub trzy razy w trakcie jednej transakcji zakupu. Pierwsza wizyta kończy się sporządzeniem pełnomocnictwa, jeśli kupujący planuje opuścić kraj przed finalizacją zakupu. Druga wizyta to sporządzenie umowy sprzedaży lub umowy przedwstępnej. Trzecia wizyta pojawia się tylko wtedy, gdy trzeba coś odwołać albo ponownie poświadczyć.

Kim jest tłumacz przysięgły w Turcji i kto nadaje mu ten status

Yeminli tercüman (tłumacz przysięgły) w Turcji to osoba, która złożyła przysięgę przed konkretnym notariuszem, a nie osoba mianowana przez jakikolwiek organ państwowy. Artykuł 96 rozporządzenia do ustawy o notariacie (Noterlik Kanunu Yönetmeliği) opisuje całą procedurę. Notariusz musi sam upewnić się, że dana osoba rzeczywiście zna dany język, sprawdzając dyplom lub inne dokumenty, "lub w inny sposób i w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości". Następnie notariusz odbiera przysięgę zgodnie z przepisami postępowania cywilnego i sporządza z tego pisemny protokół.

Protokół ten ma ściśle określoną treść. Zawiera imię i nazwisko tłumacza, datę urodzenia, adres firmy, adres zamieszkania, wykształcenie, jakie języki i systemy pisma zna, w jaki sposób notariusz nabrał przekonania o znajomości tych języków, treść przysięgi oraz datę. Podpisują go zarówno notariusz, jak i tłumacz.

Turcja funkcjonuje więc w modelu odwrotnym niż Niemcy, Hiszpania czy Szwecja, gdzie tytuł nadaje organ publiczny i publikuje odpowiednią listę. W Turcji tytuł ten jest związany z papierowymi aktami przechowywanymi w jednej konkretnej kancelarii notarialnej.

Niemiecki kupujący przyjeżdża, oczekując powołania sądowego, które można sprawdzić w rejestrze. Turecki tłumacz przysięgły nie figuruje w żadnym rejestrze krajowym, ponieważ jego kwalifikacje nigdy nie zostały nadane na szczeblu ogólnokrajowym.

Czy każdy tłumacz przysięgły może pracować przy dowolnym tureckim notariuszu

Nie, a rozporządzenie formułuje to wprost jako zakaz: notariusz nie może zlecić tłumaczenia osobie, której protokół złożenia przysięgi nie znajduje się w jego własnych aktach. Artykuł 96 zobowiązuje każdą kancelarię notarialną do przechowywania protokołów przysiąg swoich tłumaczy w osobnej teczce, a następnie dodaje, że notariusz nie może skorzystać z usług nikogo, czyjego protokołu w tej teczce brakuje.

Praktyczna konsekwencja działa tylko w jedną stronę. Jeśli poprosisz notariusza o przygotowanie tłumaczenia przysięgłego, notariusz wybiera tłumacza ze swojej własnej listy. Nie da się przyprowadzić własnego tłumacza do okienka i zaprzysiąc go na miejscu dla potrzeb tej jednej transakcji. Tłumacz, który regularnie współpracuje z trzema kancelariami notarialnymi w Alanyi, złożył przysięgę trzykrotnie.

Artykuł 104 reguluje przypadek, gdy na miejscu nie ma odpowiedniego tłumacza. Jeśli tłumaczenia nie da się wykonać u notariusza w miejscu, w którym się znajdujesz, ten notariusz może zlecić je za pośrednictwem notariusza w innej miejscowości. Taryfa na 2026 rok wycenia to jako aracılık ücreti (opłatę pośrednictwa) w wysokości 18,00 TRY za transakcję, więc samo pośrednictwo kosztuje niemal nic, natomiast tłumaczenie jest naliczane w całości.

Zdecyduj, która kancelaria notarialna będzie prowadzić twoją sprawę, zanim zlecisz jakiekolwiek tłumaczenie. Kupujący, który zleca tłumaczenie prywatnie, a potem przychodzi do notariusza, oczekując samej pieczątki, prosi w rzeczywistości o inną usługę niż ta opisana w artykule 96, a cena tej innej usługi jest ustalana osobno.

Kiedy tureckie prawo wymaga tłumacza, a kiedy jest to tylko praktyka

Artykuł 74 ustawy o notariacie (Noterlik Kanunu) nie pozostawia żadnej swobody decyzyjnej: "Jeśli strona nie zna języka tureckiego, obecny musi być również tłumacz przysięgły". Notariusz nie może z tego zrezygnować ani zaakceptować w zamian dwujęzycznego znajomego, ponieważ przepis mówi o osobie andlı, czyli zaprzysiężonej.

Urząd ksiąg wieczystych stosuje równoległą zasadę, ale z poważniejszą konsekwencją. Rozporządzenie w sprawie aktów urzędowych wydawanych przez urzędy ksiąg wieczystych, opublikowane w Dzienniku Urzędowym 10 listopada 2009 roku, wymaga obecności tłumacza przysięgłego, jeśli jedna ze stron nie mówi po turecku, a następnie czyni z tego tłumacza sygnatariusza aktu: świadkowie i tłumacz podpisują akt urzędowy, a ich dane osobowe i adresy zamieszkania zostają w nim wpisane. To samo rozporządzenie wymaga, aby akt został odczytany na głos po turecku, w obecności wszystkich stron, przed podpisaniem.

Banki i urzędy skarbowe pozostają poza obiema tymi zasadami. Tureckie przepisy przeciwdziałające praniu pieniędzy określają sposób identyfikacji zagranicznego klienta przez bank i nie wspominają nic o tłumaczach, więc to, czy dany oddział chce z niego skorzystać, jest kwestią wewnętrznej polityki oddziału, a nie wymogiem prawnym.

Tylko rola przy urzędzie ksiąg wieczystych pozostawia ślad prawny. Tłumacz obecny podczas spotkania w urzędzie ksiąg wieczystych ma swoje imię, nazwisko i adres zamieszkania wpisane do podpisywanego przez ciebie aktu, co oznacza, że błędne tłumaczenie w tym momencie można komuś przypisać. Nic podobnego nie istnieje przy okienku bankowym, więc tłumacz pomagający ci otworzyć konto nie pozostawia śladu w żadnym dokumencie.

Które dokumenty wymagają tłumaczenia przysięgłego

Dokument obcojęzyczny wymaga tłumaczenia przysięgłego na język turecki zawsze wtedy, gdy musi go przeczytać turecki urząd, a łańcuch apostille to osobny wymóg, który dotyczy wyłącznie dokumentów podpisanych za granicą. Te dwie kwestie bywają mylone, ponieważ często dotyczą tej samej kartki papieru.

Dokumenty potrzebne przy zakupie nieruchomości w Turcji dzielą się na cztery grupy pod względem sposobu ich traktowania.

Pełnomocnictwo sporządzone u tureckiego notariusza pozwala całkowicie ominąć ścieżkę apostille, ponieważ dokument jest turecki od momentu jego powstania. Pełnomocnictwo sporządzone u notariusza we własnym kraju kupującego wymaga legalizacji za granicą, następnie tłumaczenia przysięgłego na język turecki, potem przesyłki kurierskiej, a i tak musi spełniać tureckie wymogi formalne dotyczące zdjęć i stylu sporządzenia dokumentu. Tłumaczenie paszportu i ścieżka apostille zasługują na osobne omówienie, ponieważ kolejność czynności i organ wydający zmieniają się w zależności od kraju.

Jak oblicza się wynagrodzenie tureckiego notariusza

Wynagrodzenie tureckiego notariusza nie jest z góry podawane, lecz wyliczane: artykuł 1 taryfy opłat notarialnych na 2026 rok (Noterlik Ücret Tarifesi) ustala je na 30% opłaty skarbowej pobieranej przez notariusza na mocy ustawy o opłatach (Harçlar Kanunu), z minimum 58,82 TRY za transakcję. Taryfa została opublikowana w Dzienniku Urzędowym z 30 grudnia 2025 roku, pod numerem 33123, a artykuł 16 wprowadza ją w życie z dniem 1 stycznia 2026 roku.

To jedno zdanie tłumaczy, dlaczego publikowane szacunki się rozjeżdżają. Notariusz nie wybiera ceny. Notariusz stosuje określony procent do kwoty, którą wcześniej ustaliła ustawa o opłatach, a ta kwota zmienia się w zależności od rodzaju dokumentu, zadeklarowanej wartości i liczby podpisów.

Kwota, którą płacisz przy okienku, składa się z czterech odrębnych prawnie pozycji. Artykuł 118 ustawy o notariacie potwierdza ten podział, stanowiąc, że podatki, opłaty skarbowe i opłaty za druki urzędowe, należne na mocy odrębnych ustaw, są pobierane za pokwitowaniem.

Damga vergisi (opłata skarbowa) bywa wymieniana jako piąta pozycja, ale zazwyczaj nie ma zastosowania. Artykuł 1 ustawy o opłacie skarbowej (Damga Vergisi Kanunu) opodatkowuje wyłącznie dokumenty wymienione w załączniku do ustawy, a kategoria dotycząca dokumentów bez wartości pieniężnej zawiera trzy pozycje: umowy arbitrażowe, ugody oraz umowy dotyczące kontyngentów turystycznych. Pełnomocnictwo nie znajduje się wśród nich.

Taryfa notarialna na 2026 rok, opłata po opłacie

Taryfa liczy szesnaście artykułów i wycenia każdą usługę wykonywaną przez notariusza, a pozycją najważniejszą dla zagranicznego kupującego jest opłata za tłumaczenie w wysokości 667,67 TRY za stronę. Wszystkie poniższe kwoty pochodzą z taryfy opublikowanej 30 grudnia 2025 roku i obowiązują od 1 stycznia 2026 roku, aż do zastąpienia jej kolejną taryfą.

Artykuł 3 definiuje, co liczy się jako strona, a definicja jest szersza, niż spodziewają się kupujący. Opłata za sporządzenie pisma dotyczy zarówno kopii zatrzymywanej przez kancelarię, jak i oryginału oraz kopii wydawanych klientowi, więc dwustronicowy akt z jedną zatrzymaną kopią generuje cztery naliczane strony, a nie dwie. Adnotacje poświadczające i uwierzytelniające nie podlegają opłacie za sporządzenie pisma.

Artykuł 4 zawiera własną zasadę, która zmienia rachunek. Artykuł 96 rozporządzenia stanowi, że opłata za tłumaczenie jest liczona nie od stron dokumentu, który ma zostać przetłumaczony, lecz od stron urzędowego druku, który notariusz drukuje po wykonaniu tłumaczenia. Gęsto zapisana strona w języku obcym może stać się dwiema stronami po turecku, a opłata się podwaja, mimo że nikt nie podał ci innej ceny.

Ile faktycznie kosztuje pełnomocnictwo u notariusza w Alanyi

Pełnomocnictwo z jednym podpisem u tureckiego notariusza kosztuje w pozycjach stałych około 1 020 TRY, czyli około 18 EUR według kursu kupna Banku Centralnego Republiki Turcji wynoszącego 55,9845 z 28 sierpnia 2026 roku, jeszcze przed doliczeniem tłumaczenia. Kwotę tę można odtworzyć samodzielnie, ponieważ każda składowa jest publicznie dostępna.

Kupujący w tym przykładzie udziela jednego pełnomocnictwa, podpisuje je jeden raz, a akt liczy dwie strony, z jedną kopią zatrzymywaną przez kancelarię.

Następnie dochodzi warstwa językowa, która kosztuje więcej niż sam dokument. Kupujący, który nie czyta po turecku, potrzebuje aktu w zrozumiałym dla siebie języku, a jeśli tłumaczenie sporządza notariusz, obowiązuje wtedy taryfa. Dwie strony wydruku po turecku generują 1 335,34 TRY zgodnie z artykułem 4, a ustawa o opłatach dodaje opłatę skarbową w wysokości 104,00 TRY za stronę tłumaczeń i kopii dokumentów obcojęzycznych, co daje 208,00 TRY. Łączna kwota sięga 2 564,33 TRY, czyli około 46 EUR według kursu z 28 sierpnia 2026 roku.

Artykuł 4 obniża o połowę opłatę za tłumaczenie stron liczących dziesięć linijek lub mniej, i ta zniżka jest jedyną zasadą dotyczącą gęstości tekstu w całej taryfie. Krążące cenniki, które dzielą dokumenty na te o niskiej i wysokiej gęstości tekstu i podwajają opłatę za umowę, opisują praktykę rynkową, a nie samą taryfę, ponieważ taryfa liczy jedynie linijki na stronie i strony wydruku, i na tym się kończy.

Istnieje trzecia droga dla kupującego, który już opuścił Turcję. Turecki konsulat za granicą może sporządzić to samo pełnomocnictwo, co eliminuje jednocześnie łańcuch apostille i tłumaczenie przysięgłe, ponieważ konsulat od razu wystawia dokument w języku tureckim. Opłaty konsularne rządzą się własną zasadą przeliczania, a nie kursem rynkowym: ustawa o opłatach wskazuje, że dla transakcji od 1 stycznia 2026 roku tureckie konsulaty zawodowe i honorowe stosują kurs 1 USD do 43,05 TRY oraz współczynnik 1,850, ustalony komunikatem nr 99 w Dzienniku Urzędowym z 31 grudnia 2025 roku. Warto porównać kwotę konsularną z kwotą u tureckiego notariusza, zamiast z góry zakładać, że wyjazd do konsulatu jest droższą opcją.

Samo sporządzenie prawnie wiążącego dokumentu kosztuje w sierpniu 2026 roku około 18 EUR. Przełożenie go na język zrozumiały dla kupującego kosztuje dodatkowo około 28 EUR, więc tłumaczenie stanowi ponad połowę całego rachunku. Liczba stron to jedyna zmienna, na którą kupujący ma wpływ, a udzielenie jednego pełnomocnictwa obejmującego wszystkie czynności potrzebne przy zakupie generuje mniej naliczanych stron niż udzielenie trzech wąsko określonych pełnomocnictw.

Dlaczego wynagrodzenie notariusza od umowy sprzedaży za 200 000 EUR zatrzymuje się na 4 000 TRY

Wynagrodzenie notariusza od umowy sprzedaży nieruchomości jest ograniczone do 4 000 TRY, niezależnie od ceny nieruchomości, a notariusz nie może pobrać za tę umowę żadnej innej opłaty. Artykuł 1 taryfy na 2026 rok ustala wynagrodzenie na 0,1% wartości sprzedaży, następnie wprowadza minimum 500 TRY i maksimum 4 000 TRY, a na końcu zawiera zdanie, że notariusze nie mogą pobierać żadnego wynagrodzenia ponad to ustalone w tym ustępie.

Przy mieszkaniu za 200 000 EUR rachunek jest krótki. Według kursu kupna Banku Centralnego wynoszącego 55,9845 z 28 sierpnia 2026 roku cena ta odpowiada w przybliżeniu 11 196 900 TRY. Jedna dziesiąta procenta tej kwoty to 11 196,90 TRY, co przekracza pułap, więc notariusz nalicza 4 000 TRY, czyli około 71 EUR.

Pułap zaczyna działać dużo wcześniej. Przy stawce 0,1% maksymalna opłata odpowiada wartości nieruchomości równej 4 000 000 TRY, czyli około 71 450 EUR według kursu z 28 sierpnia 2026 roku. Niemal każde mieszkanie w Alanyi, na które patrzy zagraniczny kupujący, znajduje się powyżej tej granicy, co oznacza, że niemal każdy zagraniczny kupujący płaci stałą, maksymalną kwotę, a nie procent od ceny.

Artykuł 61/A ustawy o notariacie usuwa z tej samej umowy jeszcze dwie pozycje. Naliczana jest wyłącznie opłata za tytuł własności na mocy ustawy o opłatach, umowa jest zwolniona z opłaty skarbowej, a powiązane z nią dokumenty są zwolnione z opłaty za druk urzędowy. Jedynym kosztem, który nie znika, jest tapu harcı (podatek od przeniesienia własności nieruchomości) w wysokości 4% zadeklarowanej wartości, który stanowi pozycję skarbową i nie zależy od tego, gdzie podpisano umowę.

Ile pobiera tłumacz i dlaczego tej kwoty nie ma w taryfie

Opłata za tłumaczenie w wysokości 667,67 TRY za stronę, zawarta w taryfie na 2026 rok, to kwota, którą pobiera od ciebie notariusz, a nie kwota, którą pobiera tłumacz, a żadna turecka taryfa nie ustala tej drugiej kwoty. Artykuł 96 rozporządzenia wprost rozróżnia te dwie rzeczy: opłaty za tłumaczenie pobierane od klienta są przychodem kancelarii notarialnej, a to, co notariusz płaci tłumaczowi, jest wydatkiem tej kancelarii.

Pod tym samym słowem kryją się więc dwie różne relacje handlowe. W pierwszej zlecasz tłumaczenie notariuszowi, cenę reguluje taryfa, a notariusz płaci tłumaczowi z własnego przychodu. W drugiej zlecasz tłumaczenie bezpośrednio biuru tłumaczeń, taryfa w ogóle nie ma zastosowania, a cena jest taka, jaką wyznaczy rynek.

Dlatego podawane koszty tłumaczeń dla zagranicznych kupujących tak bardzo różnią się między publikowanymi źródłami. Źródła te opisują różne transakcje, a wyceniają je tak, jakby chodziło o jedną i tę samą usługę.

Zanim zaakceptujesz jakąkolwiek wycenę tłumaczenia, zadaj trzy pytania. Zapytaj, czy cena dotyczy strony oryginału, czy strony wydruku po turecku, ponieważ artykuł 96 rozporządzenia liczy właśnie wydruk. Zapytaj, czy poświadczenie notarialne jest wliczone w cenę, czy rozliczane osobno, ponieważ poświadczenie jest pozycją taryfową, a samo tłumaczenie już nie. Zapytaj, czy obecność u notariusza lub w urzędzie ksiąg wieczystych jest osobną pozycją, ponieważ tłumaczenie ustne podczas spotkania to inna usługa niż tłumaczenie dokumentu przy biurku.

Dlaczego publikowane szacunki opłat notarialnych dla zagranicznych kupujących wzajemnie sobie przeczą

Publikowane szacunki różnią się, ponieważ opisują wyniki, a nie same składowe, a ta sama transakcja daje różne sumy w zależności od wartości, liczby stron i liczby podpisów. Przegląd anglojęzycznych źródeł kierowanych do zagranicznych kupujących w 2026 roku daje cztery niespójne przedziały cenowe dla tej samej, jak się twierdzi, usługi.

Jedną konkretną liczbę można sprawdzić względem taryfy. Szeroko rozpowszechniony przewodnik po tureckich notariuszach z 2026 roku wycenia poświadczenie tłumaczenia na 300 do 500 TRY, a opłata taryfowa za tłumaczenie jednej strony wynosi 667,67 TRY. Podany przedział jest niższy niż ustawowa opłata za jedną stronę usługi, którą rzekomo opisuje.

Żadne z tych źródeł nie kłamie. Opisują one, ile ktoś faktycznie zapłacił, a ta kwota łączyła w sobie prywatne wynagrodzenie tłumacza, opłatę za koordynację ze strony agencji oraz pozycje taryfowe w jedną liczbę. Jedynym sposobem, by je rozdzielić, jest przeczytanie własnego pokwitowania, a artykuł 118 ustawy o notariacie gwarantuje, że je otrzymasz, ponieważ podatki, opłaty skarbowe i opłaty za druki urzędowe są pobierane za pokwitowaniem.

Kto wybiera tłumacza: ty, notariusz czy agencja nieruchomości

Tureckie prawo zabrania, aby tłumaczem był pracownik samego notariusza lub bliski krewny którejś ze stron, ale nie mówi nic o tłumaczu dostarczonym przez sprzedającego lub agencję nieruchomości. Artykuł 76 ustawy o notariacie wymienia przypadki wykluczające, a listę tę warto czytać jako test, a nie jako źródło uspokojenia.

Tłumacz nie może brać udziału w czynności notarialnej, jeśli sam jest jej stroną, jeśli jest lub był małżonkiem strony, jeśli jest spokrewniony ze stroną w linii krwi do trzeciego stopnia lub przez małżeństwo do drugiego stopnia, jeśli jest pracownikiem notariusza, lub jeśli działa jako pełnomocnik osoby pozostającej w jednym z tych związków.

Luka staje się widoczna po uważnym przeczytaniu tej listy. Tłumacz zatrudniony przez dewelopera sprzedającego mieszkanie nie mieści się w żadnej z tych kategorii. Rozporządzenie dotyczące urzędu ksiąg wieczystych zostawia tę samą lukę, ponieważ wymaga obecności tłumacza przysięgłego i czyni go sygnatariuszem aktu, nie precyzując, kto go zapewnia.

Praktyczna odpowiedź działa wbrew interesowi każdej agencji, także naszej. Osoba tłumacząca akt wyjaśnia warunki, które decydują o tym, co ostatecznie staniesz się właścicielem, a taryfa wycenia jej obecność na kilkaset lir wobec ceny zakupu liczonej w sześciu cyfrach. Zatrudnienie tłumacza samodzielnie eliminuje jedno rozwiązanie, którego warto unikać: sytuację, w której jedyna osoba w pokoju mogąca powiedzieć ci, co naprawdę mówi turecki tekst, jest opłacana przez drugą stronę.

Do czego zobowiązuje tłumacza jego podpis

Artykuł 103 ustawy o notariacie wymaga, aby adnotacja notariusza o tłumaczeniu zawierała dane tożsamości i adres tłumacza, była opatrzona datą, podpisem i pieczęcią notariusza, dzięki czemu błędne tłumaczenie ma możliwego do ustalenia autora. Adnotacja wskazuje konkretną osobę i wiąże ją z jednym konkretnym przekładem jednego konkretnego dokumentu, co pozwala zweryfikować tłumaczenie nawet po wielu miesiącach.

W urzędzie ksiąg wieczystych to zobowiązanie idzie jeszcze dalej. Tłumacz podpisuje sam akt urzędowy, a akt ten zawiera jego dane tożsamości i adres zamieszkania obok danych stron. Tłumacz, który powie ci, że akt mówi co innego, niż rzeczywiście mówi, podpisał wcześniej dokument, który dowodzi czegoś przeciwnego.

Przeczytaj adnotację, zanim odejdziesz od okienka. Sprawdź, czy widnieje na niej imię, nazwisko i adres, czy jest data i pieczęć notariusza oraz czy liczba stron tłumaczenia odpowiada liczbie stron przekazanego przez ciebie oryginału. Tłumaczenie zwrócone bez adnotacji z artykułu 103 to zwykła kartka papieru, a nie tłumaczenie przysięgłe, a zauważenie tego przy okienku nic nie kosztuje, natomiast zauważenie tego dopiero w urzędzie ksiąg wieczystych kosztuje bardzo wiele.